ترانه های عاشقانه

خنده ی تلخ آدما همیشه از دلخوشی نیست

 گاهی شکستن دلی کمتر از آدم کشی نیست

تکرار تمامی روزهایم

روزهایی یکسان و همانند

روزهایی یگانه و بی مانند

معجزه مکرر تکرار نازنینم

نامکرری تکرار...

من بر آنم درین دنیا

خوب بودن _به خدا_ سهل ترین کارست

و نمی دانم

که چراانسان تا این حد

به شب می سپارم تو را تا نسوزد
به دل می سپارم تو را تا نمیرد
اگر چشمه واژه از غم نخشکد
اگر روزگار این صدا را نگیرد

در آن دقیقه که با من

نه تاب گفتن و نه طاقت نگفتن بود

و رنج من همه از درد خود نهفتن بود

سیاه گیسوی من

از این سکوت من آزرده گشت و هیچ نگفت

گفتی دنیای بی وفاییست

تا اخر کلامت را سر کشیدم

نفسم مرا یاری نمیکرد

ای مسیح مادر ای خورشید

از مهربانی بی دریغ جانت

با چنگ تمامی ناپذیر تو سرودها می توانم کرد

غم نان اگر بگذارد

چون قایق شکسته ز طوفانم

ساحل مرا به خویش نمی خواند

امواج می خروشند

امواج سهمگین

گرداب می ربایدم از اوج موجها

در کام خود گرفته و تاب می دهد.

دست یکدیگر را بفشاریم به مهر

جان دلهامان را مالامال از یاری، غمخواری

بسپاریم به هم

می توانی تو به من زندگانی بخشی

یا بگیری از من آنچه را می بخشی

دفتر عمر مرا

با وجود تو شکوهی دیگر

رونقی دیگر هست

من آن کبوتر بشکسته بال در دامم